கலந்துரையாடல் ஆலோசனையின் அடிப்படைக் கொள்கைகள்
ஆலோசனை உறவில் காணப்பட வேண்டிய சில அடிப்படைக் கொள்கைகளை இப்பொழுது தொகுத்துக் கூற விரும்புகிறேன்.
என்னைப் பொறுத்தவரையில், ஆலோசனை என்பது ஆலோசகர் மற்றும் ஆலோசனை பெறுபவர் ஆகிய இருவருக்கும் இடையே உருவாகும் ஓர் உறவாகும். இந்த உறவு நம்பிக்கை, வெளிப்படைத்தன்மை, பரஸ்பர மதிப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும். இது தனிநபர் ஆலோசனையாகவோ, சிறு குழு ஆலோசனையாகவோ அமையலாம். இத்தகைய உறவின் வழியாக, ஆலோசனை பெறுபவர் தன்னுடைய தனிப்பட்ட உறவுகளில் ஏற்படும் சிக்கல்கள், உள்ளார்ந்த மனப்போராட்டங்கள் மற்றும் வாழ்க்கை நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ளவும் அவற்றிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழிகளைக் கண்டறியவும் உதவி பெறுகிறார்.
மேலும், தன்னிடத்திலும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலிலும் காணப்படும் வளங்களையும் ஆற்றல்களையும் பயன்படுத்திக்கொண்டு, வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான புதிய வழிமுறைகளைக் கண்டறியவும் ஆலோசனை உதவுகிறது. அதுமட்டுமல்லாமல், இறைவனால் மனிதனுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள திறமைகளையும் ஆற்றல்களையும் கண்டறிந்து வளர்த்துக்கொள்ளவும், ஒருங்கிணைந்த நிறைவான வாழ்க்கையை வாழவும், பிறருடைய நலனுக்காகத் தன்னுடைய பங்களிப்பை வழங்கவும் ஆலோசனை வழிகாட்டுகிறது.
ஒருவர் ஆலோசகராக உருவாகும்போதும், ஆலோசகராகச் செயல்படும்போதும் இரண்டு முக்கியமான அம்சங்களை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். உறவின் தரமும் ஆலோசகரின் மனப்பான்மையும். ஆலோசனை வழங்குவதற்கான முறைகள், நுட்பங்கள், திறன்கள்.
இவற்றில், வெறுமனே ஆலோசனை வழங்கும் நுட்பங்களைவிட ஆலோசகர் மற்றும் ஆலோசனை பெறுபவருக்கு இடையிலான உறவின் தரமே அடிப்படையானதாகும். நம்பிக்கையும் வெளிப்படைத்தன்மையும் நிறைந்த உறவு இல்லையென்றால், எந்தவொரு ஆலோசனை நுட்பமும் பயனளிக்காது என்பதற்குப் போதுமான ஆய்வு ஆதாரங்கள் உள்ளன.
ரோஜர்ஸ் (Rogers), கார்கஃப் (Carkhuff), கிராமர் (Kramer) ஆகியோரின் ஆய்வுகளையும், ஆலோசகராகவும் பயிற்றுவிப்பாளராகவும் நான் பெற்ற அனுபவங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஆலோசனை உறவில் பின்பற்ற வேண்டிய பின்வரும் முக்கியக் கூறுகளையும் ஆலோசனை முறைகளையும் பயனுள்ளவையாகக் கண்டறிந்துள்ளேன்.
ஆலோசனை உறவின் பன்னிரண்டு அடிப்படைக் கொள்கைகள்
1. மதிப்பளித்தல் (Respect)
ஆலோசனை பெறுபவரை அன்புடனும் அக்கறையுடனும் மதிப்பதே இக்கொள்கையாகும். அவரை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, அன்பான அணுகுமுறையுடன் நடத்த வேண்டும். அதேவேளையில், அவருடைய வாழ்க்கைச் செயல்பாடுகளுக்கும் முடிவுகளுக்கும் அவரே பொறுப்பானவர் என்பதையும் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும்.
2. உண்மைத்தன்மையும் உள்ளொத்த தன்மையும் (Authenticity and Congruence)
ஆலோசகர் உண்மையானவராகவும் நேர்மையானவராகவும் இருக்க வேண்டும். தன்னை மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவராகக் காட்டிக்கொள்ளும் மனப்பான்மையைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதபோது, அதனை மறைக்காமல், “இது குறித்து எனக்கு இன்னும் தெளிவாகப் புரியவில்லை” என்று வெளிப்படையாகக் கூற வேண்டும். “எனக்கு முழுமையாகப் புரிந்துவிட்டது” என்று பொய்யாகக் கூறக்கூடாது.
மேலும், ஆலோசனை பெறுபவரின் பிரச்சினை ஆலோசகருடைய நேரம், அனுபவம் அல்லது பயிற்சிக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தால், தனது வரம்புகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தேவையானபோது தகுதியுள்ள பிற ஆலோசகர்களிடமோ மருத்துவம் மற்றும் உளவியல் துறை சார்ந்த வல்லுநர்களிடமோ அவரை அனுப்பி வைக்க வேண்டும். தொடர்ந்து சிகிச்சை அல்லது வழிகாட்டுதல் பெறுவதற்கும் அவருக்கு ஆதரவளிக்க வேண்டும்.
3. பிறருணர்வு (Empathy)
ஆலோசனை பெறுபவரின் உள்ளார்ந்த உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதே பிறருணர்வு எனப்படுகிறது. அதாவது, அவர் எவ்வாறு சிந்திக்கிறார், என்ன உணர்கிறார், தன்னைப் பற்றியும் உலகத்தைப் பற்றியும் எவ்வாறு அனுபவிக்கிறார் என்பதை அவருடைய பார்வையிலிருந்து புரிந்துகொள்வதாகும்.
அவருடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதேவேளையில், தன்னுடைய தனித்தன்மையையும் அடையாளத்தையும் இழந்துவிடக் கூடாது. ஆலோசனை பெறுபவரின் உணர்வுகளில் முழுமையாக மூழ்கிவிடாமல், அவருடைய நிலையை உணர்ந்து புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
ஆலோசனை பெறுபவரின் உணர்வுகளோடு தன்னுடைய உணர்வுகளையும் ஒன்றிணைத்து, அவருடைய துயரத்தில் தானும் மூழ்கிவிடுவது இரக்க உணர்வாகும் (Sympathy). ஆனால், தன்னுடைய தனித்தன்மையை இழக்காமல், மற்றவரின் உள்ளுணர்வுகளையும் அனுபவங்களையும் அவருடைய பார்வையில் புரிந்துகொள்வதே பிறருணர்வாகும் (Empathy).
இந்தப் புரிதலை சொற்கள் மூலமாகவும் சொற்களற்ற உடல்மொழி, முகபாவனை போன்றவற்றின் மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தும் திறனும் ஆலோசகருக்கு இருக்க வேண்டும். எந்தவொரு ஆலோசனை உறவிலும் இக்குணமும் திறனும் மிகவும் இன்றியமையாதவை.
4. உடனிருத்தலும் கிடைக்கப்பெறுதலும் (Availability)
ஆலோசனை பெறுபவருக்குத் தேவையான நேரத்தில் அவருடன் இருந்து, அவருடைய வளர்ச்சிக்கு வழிகாட்டும் துணையாளராகவும் ஊக்கமளிப்பவராகவும் செயல்படுவதே இக்கொள்கையாகும்.
ஆலோசகர் என்பவர் மற்றவருடைய எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு வழங்குபவர் அல்ல. அதேபோல், தனது கருத்துகளையும் முடிவுகளையும் ஆலோசனை பெறுபவர்மீது தினிக்கக் கூடாது. ஆலோசனை பெறுபவரின் தன்மதிப்பையும் கண்ணியத்தையும் மதித்து, அவருடைய பொறுப்பை அவரே ஏற்றுக்கொள்ள வழிவகுக்க வேண்டும்.
உடனிருத்தல் என்பது இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் ஆலோசனை பெறுபவருக்காகவே ஒதுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, ஆலோசனை நடைபெறும் பத்து நிமிடங்களாக இருந்தாலும் ஒரு மணி நேரமாக இருந்தாலும், அந்த நேரம் முழுவதையும் அவருக்காக அர்ப்பணித்து, முழுமையான கவனத்துடன் அவருடன் இருக்க வேண்டும் என்பதாகும்.
5. தெளிவான அணுகுமுறையும் குறிப்பிட்ட இலக்குகளும் (Concreteness and Specificity)
ஆலோசனை பெறுபவரிடமிருந்து தெளிவான கருத்துகளையும் குறிப்பிட்ட இலக்குகளையும் வெளிக்கொணர வேண்டும். ஆலோசனையின் நோக்கங்கள் என்ன, அவற்றை அடைவதற்கான வழிமுறைகள் யாவை என்பன குறித்து அவரே முடிவெடுக்க உதவ வேண்டும்.
மேலும், அவர் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய முடிவுகளை எடுக்க வழிகாட்ட வேண்டும். அந்த முடிவுகள் அளவிடக்கூடியவையாகவும், தெளிவானவையாகவும், நடைமுறையில் காணக்கூடிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடியவையாகவும் இருக்க வேண்டும்.
அவர் எடுக்கப்போகும் முடிவுகள் செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளனவா என்பதைப் பின்னர் அறிந்துகொள்ளும் வகையில் இருக்க வேண்டும். அதாவது, எந்த மாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது என்பதைத் தெளிவாகக் கண்டறியவும், அதுகுறித்த பின்னூட்டத்தைப் பெறவும் இயல வேண்டும்.
மேலும், ஆலோசனை பெறுபவர் ஒரே நேரத்தில் பல பிரச்சினைகளை முன்வைத்தால், அவற்றில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒவ்வொரு பிரச்சினையாகத் தனித்தனியே அணுகுவது அவசியமாகும்.
6. முன்முடிவுகளையும் ஊகங்களையும் தவிர்த்தல் (Avoiding Assumptions)
ஒருவரைப் பற்றிய முன்முடிவுகளும் ஊகங்களும் நம்மையும் பிறரையும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்துவிடும். எனவே, ஆலோசனை பெறுபவரைப் பற்றிய எந்தவொரு முன்முடிவையும் ஆலோசகர் உருவாக்கிக்கொள்ளக் கூடாது.
அவருடைய உணர்வுகள், எண்ணங்கள் மற்றும் அனுபவங்கள் குறித்து இறுதியாக முடிவுசெய்யும் உரிமை அவருக்கே உண்டு என்பதை மதிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு மனிதரும் தன்னுடைய உள்ளத்தில் என்ன நிகழ்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்வதில் முதன்மையானவராக இருக்கிறார்.
எனவே, ஆலோசகர் தனது ஊகங்களின் அடிப்படையில் முடிவுகளை எடுக்காமல், ஆலோசனை பெறுபவர் கூறுகின்ற கருத்துகளைக் கவனமாகக் கேட்டு அவரைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
7. ஆலோசனை பெறுபவரின் உள்ளார்ந்த ஆற்றல்களை அங்கீகரித்தல் (Recognising the Client's Potential)
ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் தனித்துவமான திறமைகளும் ஆற்றல்களும் உள்ளன என்பதை ஆலோசகர் உணர வேண்டும். ஆலோசனை பெறுபவரிடம் காணப்படும் இந்த உள்ளார்ந்த ஆற்றல்களை அடையாளம் கண்டு, அவற்றை வளர்த்துக்கொள்ள உதவ வேண்டும்.
இத்தகைய ஆற்றல்களை நாம் அங்கீகரிக்கத் தவறினால், அவருடைய பிரச்சினைகளை நாமே தீர்த்துவிட வேண்டும் என்ற மனப்பான்மை உருவாகும். இதனால், அவருடைய திறமைகளையும் தன்னம்பிக்கையையும் குறைத்து மதிப்பிடுவதுடன், நம்மையே சார்ந்திருக்கச் செய்யும் நிலையும் ஏற்படும்.
இது ஆலோசனையின் உண்மையான நோக்கத்திற்கு எதிரானதாகும். எனவே, ஆலோசனை பெறுபவர் தன்னுடைய பிரச்சினைகளைத் தானே எதிர்கொண்டு தீர்வுகளைக் கண்டறியும் ஆற்றல் உடையவர் என்பதை ஆலோசகர் நம்ப வேண்டும்.
8. நிகழ்கால உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தல் (Immediacy)
ஆலோசனை நடைபெறும் தருணத்தில், ஆலோசனை பெறுபவரின் மனதில் எழுகின்ற உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் அடையாளம் கண்டு அவற்றில் கவனம் செலுத்துவதே இக்கொள்கையாகும்.
“இப்போது நீங்கள் எவ்வாறு உணர்கிறீர்கள்?” என்ற கேள்வி இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும்.
கடந்தகால நிகழ்வுகளையும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலைகளையும் ஆலோசனையில் பேசலாம். ஆனால் அவை நிகழ்காலத்தில் அவருக்கு ஏற்படுத்தும் தாக்கங்களையும் உணர்வுகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு அணுக வேண்டும்.
9. நேரடியாக உணர்த்துதல் (Confrontation)
ஆலோசனை பெறுபவரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவரப்படாத சில உண்மைகள், அவருடைய மறைந்திருக்கும் ஆற்றல்கள், எண்ணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகள் மற்றும் பிரச்சினைகளிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளும் முயற்சிகள் போன்றவற்றை அவருக்குத் தெளிவாக உணர்த்துவதே இக்கொள்கையாகும்.
ஆனால், இதனைச் செய்வதற்கு முன்பு ஆலோசகருக்கும் ஆலோசனை பெறுபவருக்கும் இடையே போதுமான நம்பிக்கையும் நல்லுறவும் உருவாகியிருக்க வேண்டும்.
எடுத்துக்காட்டு: நமது வங்கிக் கணக்கில் ஆயிரம் ரூபாய்க்கும் அதிகமாக இருந்தால்தான் ஆயிரம் ரூபாயை எடுக்க முடியும். அதுபோல, ஆலோசனை உறவில் போதுமான நம்பிக்கையும் நல்லுறவும் உருவான பின்னரே நேரடியாக உணர்த்தும் அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
இந்த அணுகுமுறை சரியான நேரத்தில், பொருத்தமான முறையில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும்போது ஆலோசகருக்கும் ஆலோசனை பெறுபவருக்கும் இடையிலான உறவு பாதிக்கப்படாதவாறு கவனமாகச் செயல்பட வேண்டும்.
10. சுரண்டலையும் தவறான பயன்படுத்துதலையும் தவிர்த்தல் (No Exploitation)
ஆலோசனை பெறுபவரை எந்தவிதத்திலும் சுரண்டவோ, அவருடைய நம்பிக்கையைத் தவறாகப் பயன்படுத்தவோ கூடாது. இக்கொள்கையில் மூன்று முக்கிய அம்சங்கள் உள்ளன.
முதலாவது: ஆலோசனைக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தை ஆலோசகர் தன்னுடைய சொந்தத் தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்தக் கூடாது. அந்த நேரம் முழுவதும் ஆலோசனை பெறுபவருக்குச் சொந்தமானதாகும்.
இரண்டாவது: ஆலோசனை பெறுபவர் ஆலோசகர்மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, குறிப்பாக எதிர்பாலினத்தைச் சேர்ந்தவர்களுடன் காதல் அல்லது முறையற்ற தனிப்பட்ட உறவுகளை ஏற்படுத்திக்கொள்ளக் கூடாது.
மூன்றாவது: ஆலோசனை பெறுபவர் பகிர்ந்துகொள்ளும் இரகசியங்களையும் தனிப்பட்ட தகவல்களையும் பாதுகாக்க வேண்டும். அவரைப் பற்றிப் பிறரிடம் தேவையற்ற முறையில் பேசுவதையோ, அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிப் புறங்கூறுவதையோ தவிர்க்க வேண்டும்.
ஆலோசனை பெறுபவர்களுடன் ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக, அவர்களைப் பற்றிப் பிறரிடம் புறங்கூற மாட்டேன் என்பதை நான் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறேன்.
அவர்களுடைய அனுபவங்களைப் பயிற்றுவித்தல், கற்பித்தல், ஆராய்ச்சி அல்லது நூல் வெளியீடு போன்ற தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தால், அவர்களுடைய உண்மையான அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துவதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக, இந்த நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஆலோசனை பெறுபவர்களின் உண்மையான பெயர்களுக்குப் பதிலாகக் கற்பனைப் பெயர்களே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் அவர்களுடைய தனிப்பட்ட அடையாளங்கள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
மேலும், அவர்களுடைய அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கு முன்பு பலமுறை அவர்களுடைய அனுமதியையும் பெற்றுள்ளேன். பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் அவர்கள் தங்களுடைய அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்புதல் அளித்துள்ளனர்.
11. தனிப்பட்ட நோக்கங்களைத் திணிக்காமல் செயல்படுதல் (Work with No Agenda)
ஆலோசனை பெறுபவர்கள்மீது தங்களுடைய சொந்தக் கருத்துகள், விருப்பங்கள், நோக்கங்களைத் திணிப்பதன் மூலம் பல ஆலோசகர்கள் தோல்வியடைகின்றனர்.
எனவே, ஆலோசகர் தனக்கென ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்தை வைத்துக்கொண்டு, அதற்கேற்ப ஆலோசனை பெறுபவரை வழிநடத்தக் கூடாது. அவருடைய தேவைகள், விருப்பங்கள், வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப ஆலோசனை வழங்க வேண்டும்.
ஆலோசனை பெறுபவரின் நலனையும் வளர்ச்சியையும் மையமாகக் கொண்டே ஆலோசனை அமைய வேண்டும்.
12. கலந்தாலோசித்தல் மற்றும் மேற்பார்வை பெறுதல் (Consultation)
ஆலோசகர்கள் தங்களுடைய ஆலோசனைத் திறன்களை மேம்படுத்திக்கொள்ளவும், எழுகின்ற ஐயங்களைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ளவும், தேவையானபோது பிற வல்லுநர்களிடம் ஆலோசனை பெறவும் வேண்டும்.
இதற்காக அனுபவமிக்க மூத்த ஆலோசகர்கள், சக ஆலோசகர்கள் மற்றும் மனநல மருத்துவர்களுடன் தொடர்ந்து கலந்தாலோசிக்கும் சந்திப்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வது நல்லது.
இத்தகைய கலந்தாலோசனைகள் ஆலோசகரின் திறன்களை வளர்க்கவும், சிக்கலான சூழ்நிலைகளைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவும், தேவையான நேரத்தில் ஆலோசனை பெறுபவரைத் தகுதியுள்ள பிற வல்லுநர்களிடம் அனுப்பி வைக்கவும் உதவுகின்றன.
ஆலோசனையின் மூன்று அடிப்படை வகைகள்
மேற்கூறிய கொள்கைகளுடன், ஆலோசனையில் அடிப்படையாக மூன்று வகைகள் உள்ளன என்பதை நான் உணர்கிறேன். அவை:
1. ஆதரவளிக்கும் ஆலோசனை (Supportive Counselling)
ஆலோசனை பெறுபவருக்கு உணர்வுப்பூர்வமான ஆதரவையும் ஆறுதலையும் வழங்குவதே ஆதரவளிக்கும் ஆலோசனையாகும். துயரம், மனவேதனை, அச்சம், தனிமை மற்றும் வாழ்க்கை நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ளும் நேரங்களில் அவருக்குத் தேவையான மனவலிமையையும் நம்பிக்கையையும் வழங்குவது இதன் நோக்கமாகும்.
2. அறிவூட்டும் ஆலோசனை (Educative Counselling)
ஆலோசனை பெறுபவரின் சிந்தனையையும் புரிதலையும் தூண்டக்கூடிய பொருத்தமான கருத்துகள், விளக்கங்கள் மற்றும் அறிவுரைகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதே அறிவூட்டும் ஆலோசனையாகும்.
இதன் மூலம் அவர் தனது பிரச்சினைகளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றை அணுகுவதற்கான புதிய சிந்தனைகளையும் வழிமுறைகளையும் கண்டறிய உதவுகிறது.
3. ஆளுமை மறுசீரமைப்பு ஆலோசனை (Reconstructive Counselling)
ஒருவருடைய ஆழமான ஆளுமை அமைப்பில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துவதையும், நீண்டகாலமாக நிலைத்திருக்கும் உள்ளார்ந்த மனப்போராட்டங்கள் மற்றும் சிக்கல்களை அணுகுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டது ஆளுமை மறுசீரமைப்பு ஆலோசனையாகும்.
இது ஆளுமையின் ஆழமான மாற்றங்களை உள்ளடக்கியிருப்பதால், உரிய தொழில்முறைப் பயிற்சியும் தகுதியும் பெற்ற ஆலோசகர்களால் மட்டுமே மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
ஆதரவளிக்கும் ஆலோசனையையும் அறிவூட்டும் ஆலோசனையையும் உரிய பயிற்சியும் அக்கறையும் கொண்ட வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும் வல்லுநர்கள் மேற்கொள்ள முடியும். ஆனால், ஆளுமை மறுசீரமைப்பு ஆலோசனையை மேற்கொள்வதற்குத் தேவையான சிறப்புப் பயிற்சியும் தொழில்முறைத் திறனும் அவசியமாகும்.
ஆலோசனை உறவின் முக்கியமான படிநிலைகள்
இந்த அத்தியாயத்தை நிறைவு செய்வதற்கு முன்பு, ஆலோசனை உறவில் பொதுவாக இடம்பெறும் சில முக்கியமான படிநிலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.
1. தொடர்பை ஏற்படுத்துதல் (Making Contact)
முதலில், அக்கறையுடனும் தொழில்முறைப் பொறுப்புடனும் ஆலோசனை பெறுபவரை அணுகி அவருடன் தொடர்பை ஏற்படுத்த வேண்டும். இதன் மூலம் ஆலோசனைக்கான சந்திப்பு அல்லது நேரம் ஒதுக்கப்பட வேண்டும்.
2. நல்லுறவை உருவாக்குதல் (Building Rapport)
ஆலோசகருக்கும் ஆலோசனை பெறுபவருக்கும் இடையே நம்பிக்கையும் புரிந்துணர்வும் நிறைந்த நல்லுறவை உருவாக்க வேண்டும். இதுவே ஆலோசனை செயல்முறையின் அடித்தளமாகும்.
3. வருகையின் நோக்கத்தைக் கண்டறிதல் (Finding Out the Purpose of the Visit)
ஆலோசனை பெறுபவர் எதற்காக வந்துள்ளார்? அவருடைய தேவைகள் என்ன? அவர் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகள் யாவை? என்பவற்றைக் கவனமாகக் கேட்டறிய வேண்டும்.
4. பிரச்சினையின் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு அணுகுமுறையைத் தீர்மானித்தல் (Tentative Opinion)
ஆலோசனை பெறுபவர் பகிர்ந்துகொள்ளும் தகவல்களின் அடிப்படையில், அவர் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினையின் தன்மையைத் தற்காலிகமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதற்கேற்ப எந்த அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்தி ஆலோசனை வழங்கலாம் என்பதையும் தீர்மானிக்க வேண்டும்.
5. ஆலோசனைக்கான ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்துதல் (Leading to a Contract)
ஆலோசனையின் நோக்கம், இலக்குகள், பயன்படுத்தப்படும் வழிமுறைகள், இருவரின் பொறுப்புகள் ஆகியவற்றைத் தெளிவுபடுத்தி ஓர் ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
6. ஆலோசனை வழங்குதல் (Counselling)
தீர்மானிக்கப்பட்ட நோக்கங்கள், வழிமுறைகளின் அடிப்படையில் ஆலோசனை செயல்முறையைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆலோசனை பெறுபவர் தன்னுடைய பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றை எதிர்கொள்ளவும் தீர்வுகளைக் கண்டறியவும் வழிகாட்ட வேண்டும்.
7. பின்னூட்டமும் தொடர் சந்திப்பும் (Feedback and Follow-up)
ஆலோசனை வழங்கப்பட்ட பின்னர், அதனால் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், முன்னேற்றங்களைக் கேட்டறிய வேண்டும். தேவைக்கேற்ப ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட தொடர் ஆலோசனைச் சந்திப்புகளை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
8. ஆலோசனையை நிறைவு செய்தல் அல்லது பிறரிடம் பரிந்துரைத்தல் (Termination and Referral)
ஆலோசனையின் நோக்கங்கள் நிறைவேறியதும் ஆலோசனைச் செயல்முறையை முறையாக நிறைவு செய்ய வேண்டும். தொடர்ந்து உதவி தேவைப்பட்டாலோ, பிரச்சினை ஆலோசகரின் தகுதிக்கும் அனுபவத்திற்கும் அப்பாற்பட்டதாக இருந்தாலோ, உரிய தகுதியுள்ள பிற வல்லுநர்களிடம் ஆலோசனை பெறுபவரைப் பரிந்துரைக்க வேண்டும்.
முடிவுரை
ஆலோசனை என்பது வெறுமனே ஒருவருக்குப் பிரச்சினைகளுக்கான தீர்வுகளைக் கூறும் செயல்முறை அல்ல. மாறாக, அவருடைய உணர்வுகள், எண்ணங்கள், அனுபவங்கள், வாழ்க்கைச் சூழ்நிலைகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவருக்குள் மறைந்திருக்கும் ஆற்றல்களை வெளிக்கொணர உதவும் ஓர் உறவுச் செயல்முறையாகும்.
நம்பிக்கை, அன்பு, மதிப்பு, உண்மைத்தன்மை, பிறருணர்வு, பொறுப்புணர்வு ஆகியவை சிறந்த ஆலோசனை உறவின் அடித்தளங்களாகும். இக்கொள்கைகளைப் பின்பற்றி ஆலோசகர் செயல்படும்போது, ஆலோசனை பெறுபவர் தன்னம்பிக்கையுடன் தனது பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டு, முழுமையான, அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்.
Basic Principles
I think now I can summarise some of the basic factors in a counselling relationship. The above illustrations are not ex-haustive of all principles. They are two samples. Counselling to me is a relationship between the counsellor and the counsellee characterised by trust and openness, in a one to one, or a small group relationship, whereby the counsellee is helped to work through his inter-personal and/or intra-personal problems and crises. He is also helped to mobilise his inner and outer resources and to find new options in facing life. Along with this counselling also helps the client to discover and develop his God-given poten-tialities and lead an integrated life and make his contribution for the welfare of his fellow men. I find that in becoming a counsellor and functioning as a counsellor there are two major aspects I need to remember; one is the quality of relationship and attitudes, the other is methods, techniques and skills. Obviously the quality of relationship is of more basic than mere techniques. There is sufficient research evidence to substantiate the view that without a relationship of trust and openness, no technique works. Based on the studies of Rogers, Carkhuff, 2 Kramer, and my own experi-ence as a counsellor and trainer I have found the following impor-tant aspects of the counselling relationship and technique helpful to me.
1. Respect: This is to respect a person with care leading to warmth and acceptance, recognising that the person is himself res-ponsible for his own functioning.
2. Authenticity and Congruence: This is to be real and honest, not having a holier-than-thou attitude. Being able to say when you don't understand, "I am not very clear about this" rather than pretend and say "I fully understand." This also means that if the particular concerns of the client are beyond your time and training, you accept your limitation and take steps to refer to other persons, other professionals, as well as to support the client to continue with the treatment.
3. Empathy: Empathy is to understand the inner world of the client, what he thinks, what he feels and how he experiences him-self and the world, to feel into him, without losing one's own identity, without getting caught up in those things. If we lose our identity and feel with the client we get involved, are occupied with our own feelings and that is sympathy. Empathy also involves the ability to communicate that understanding verbally and non-verbally. This is a vital attitude and skill in any counselling relationship.
4. Availability: This summarises a lot of what a counsellor does, mainly offering oneself to be a facilitator and a catalyst. It also means that the counsellor is not a problem solver, nor does he force himself on the clients. He respects the dignity of the client to take his share of responsibility. To be available doesn't neces-sarily mean to be available twenty-four hours of the day literally, as if there are no other things to attend to. However, this does mean that the counsellor gives, during counselling, whether it is ten minutes or an hour, all his free attention to the client and is fully present with the client.
5. Concreteness and Specificity: These are to be evoked from the client, leading to the client making contracts concerning the goals and means of counselling. It means also to have the client make decisions that he will implement, which are measur-able, specific, which can be seen as some concrete behavioural change, something that he will agree to give a feed back on, and something that you can tell when it happens. This point is very important and therefore it will be discussed and elaborated further in the next chapter. This also means that when a client raises more than one issue, then to ask him to choose and deal with one specific issue at a time is important.
6. Avoiding Assumptions: Someone said that when we assume, we make an ass of ourselves and of others. Therefore we avoid making assumptions about the client. This means letting the client be the final judge of his own feelings and experiences. Each person is an expert in what is going on within himself.
7. Recognising the Client's Potential: If we do not recognise this we may take a problem solving attitude, discount the client and make him dependent, which is contrary to the goals of coun-selling.
8. Immediacy: This is to recognise and to focus on the here and-now feelings in the inter-action. "How do you feel now?", is a typical and important question. We deal with the past and/or future in so far as they are also real concerns in the present.
9. Confrontation: This is to be used only when there is sufficient rapport between the client and the counsellor. This is like cashing a cheque in the bank. You don't withdraw Rs. 1,000/-unless you have more than Rs. 1,000- in the bank. Confrontation is to be appropriately timed and expressed about un-noticed resources and discrepancies and attempts to manipulate, escape etc, without breaking the relationship.
10. No Exploitation: First of all, this means that we do not use the therapy time for ourselves. That time is the client's. Second-ly, this means that we do not take advantage of the client's implicit trust, by developing any amorous relationships specially with the members of the opposite sex. Thirdly, this means to keep confidences, and not to gossip about clients. I have often told my clients as part of my contractual agreement with them that I will not gossip. If I wish to utilise their experience for teaching, training, research or publication purposes, I will not disclose their identity. In this book, for example, the identities of the clients that I have quoted are fictitious in order to protect their actual identities. I have very often asked my clients' permission to share their ex-periences. In most instances they have very gladly permitted me to do so.
11. Work with-no Agenda: Many counsellors fail when they push their own agenda on the clients.
12. Consultation: It is a good thing to have regular supervisory and consultative sessions with colleagues, senior counsellors, psychiatrists to sharpen our skills, clear our doubts and consider referrals where necessary.
I recognise that there are three basic types of counselling among others, viz. supportive, educative and reconstructive. Supportive counselling is providing emotional support to the clients. Educative counselling is sharing relevant concepts that stimulate thinking and understanding. Reconstructive counselling is working on deep personality changes. You will see glimpses of all the three types of counselling in this book. Caring profes-sionals who are growth enhancing persons with some training can do the first two kinds. Reconstructive counselling is done by those who have professional training and competence in it.
Before closing this chapter, I would like to share some of the typical stages in counselling relationships.
1. Making contact in a caring professional role leading to or an appointment for counselling.
2. Building rapport.
3. Finding out the purpose of the visit.
4. Tentative opinion on the nature of the problem and approaches in dealing with it.
5. Leading to a contract.
6. Counselling.
7. Feed back and/or follow up with one or more sessions as per need.
8. Termination and/or referral.
REFERENCES
1. Rogers, C. R. Client-Centred Therapy, Houghton Mifflin Co., Boston, 1951.
2. Carkhuff, R.R. Helping and Human Relations, Holt, Rineheart and Winston Inc, New York 1969.
3. Kramer, E. A. Beginning Manual for Psycotherapists, Grunne P. Straton, New York, 1970.
